Przeczytałem ostatnio książkę: „Pokalanie”, Czerwińskiego Piotra w dodatku, strasznie męcząca książka, ciężki stosunek głównego bohatera do rzeczywistości która czasami jest też moją rzeczywistością. Ale czemu o niej wspominam. Okej to był mały sukces, bo od kilku miesięcy walczyłem z nią – trochę głupio było mi, że tak czytam i czytam i tak nie ma wyników (ta książka nie była czytana dla przyjemności, tak mi się wydawało) aż tu, proszę skończyłem. Powiem więcej. W ostatnim dziale, który jest takim dziwnym happy endem autor pisze: „Młodość jest jak te butelki, które rozwalaliśmy o ściany. Nie można ich skleić z powrotem, ale jest jeszcze szansa dla każdego z nas, marnych ciuli, że przyjdzie ktoś, kto ułoży z nich witraże”, trochę absurdalny jest ten  tekst, ja cała ta książka i jak cały ten happy endem.

Trochę boję się odchodzić z młodości tak mi się wydaje, jestem młody duchem, chce się bawić, a nie zajmować się spłacaniem kredytu, urządzaniem mieszkania – co też penie może być przyjemne, szukaniem żony czy inwestowaniem w siebie tylko i wyłącznie w dziedziny związane z zawodem/pracą.
Moim znajomi różnie podchodzą do tego, jedni zakładają rodziny drudzy lajtują się.
Coś czuję, że będę musiał sformułować zasady, jak w innym poważnie dorosłym świecie funkcjonować.

Generalnie wiem czego chcę i są szanse, że to mi się uda. W niektórych dziedzinach się uczę, szkolę i innych niestety zawalam :/
Boję się tylko, że stanę się z dnia na dzień taki odpowiedzialny, rozsądny i … sam nie wiem jaki.

właśnie dlaczego to się stało, dlaczego do tego doszło, gdzie został popełniony błąd, kto jest odpowiedzialny.
a może zwyczajnie to było jej pisane a może taki jej los, a może wyobraźnia spłatała figla, a może to ktoś zupełnie inny

postronny niepostronny człowieczek mógł tylko swoim uściskiem złagodzić przejście ze świątecznego zalatania/marazmu w prozę środy.
a może niepostronny człowieczek powinien coś mówić, określać się, rozkazywać.

a może wielu idiotów mijamy i potykamy kolo siebie, może trzeba im mówić co jak i dlaczego
ale żeby mówić to trzeba wiedzieć co powiedzieć i powiedzieć to.

kolejny egzamin i kolejna pała z nieswojego swojego przedmiotu

kocham Cię M.

Teraz jest spoko u mnie, żeby nie było

Płakałem też po jednej kobiecie. Ona wie o tym. Też płakała. Czy źle się z tym czuję. Nie, nie czuję się źle. Dobrze mi z tym. Nawet jestem dumny z burzy emocji jaka nami targała. Pomimo całej słabej otoczki. Było ostro.

Płakałem też i dzisiaj. Odszedł jeden z moich bohaterów. Taki realny i niepozorny.Taki który był zawsze blisko mnie.
Chociaż sam tego nie wiedziałem i on o tym nie wiedział. Prezentował on coś co chciałbym żeby było częścią moją osobowości. Połączenie dumy szlachcica, wytrwałości maratończyka, wpieprzania się z brudnymi butami na biały dywan, spokoju leśniczego, wojownika, społecznika.
rip W.

Stała się rzecz niebywała w moim życiu. Dałem kosza dziewczynie. Pierwszy raz w życiu nie chciałem kogoś poznawać, wiedziałem że to nie ma sensu i nauczony doświadczeniem zakończyłem to najszybciej jak się dało.

Czy czuję się dobrze. Małym błędem było pisanie się na to – ale jednak dobrze się czuję. Jeżeli skrzywdziłem kogoś to w bardzo małym stopniu. Każde rozstanie boli, szczególnie zostawianą stronę, ale próbowanie na siłę zobaczyć kogoś innego w tej drugiej osobie jest bez sensu. Szczególnie, że to wydarzyło się, na dobrą sprawę na początku ‘drogi’ .

Trochę to przypomina stadium początkowe moich relacji z moją byłą-byłą, ale tylko początek

Nie chcę Cię poznawać/muszę już wyjść/chcę zapalić.

a tak naprawdę śpieszyłem się na imprezę. ostatni dobry człowiek stał się zły. wszystko o tym świadczy, nawet tytuł.

ale nie ma jakiegoś czystego spontanu. wszystko jakoś zaplanowane i realizowane.
no oczywiście nie zawiodłem sie. wszystko gra jak w zegarku, jest dopracowane.
widać ze dużo starań jest w tym wszystkim.

ale trzeba to kontrolować, nie ulegać emocjom i nie krzywdzić innych. fak tak właśnie teraz się zachowuję.  więc na obecny stan rozwiązanie wydaje się logiczne i wkompilowane. okej:)

ciekawe jak to sie zakonczy ?